Vandaag een superleuke maar erg warme dag gehad. 33,6 km afgelegd in 5 uur 44 minuten. Prima dus. Maar zonder toeschouwers zou het wandelen geen feestje zijn.
Met onze vroege start om 6.45 uur was het lopen nog erg relaxed. In Wijchen komen de lopers van de 40 en 50 km erbij en dan wordt het ineens druk. Maar tegelijk is dat ook weer een groot feest.
De laatste loodjes gingen wat moeizaam, maar eenmaal in Nijmegen barstte het feest helemaal los. De stad kleurt op de tweede dag traditioneel roze: roze woensdag, de Nijmeegse dag voor zichtbaarheid en acceptatie van de LHBTI+ gemeenschap.
Onderweg nog Joop en Philip tegengekomen, altijd gezellig! Nu de voetjes vertroetelen en morgen weer 30 km.
Vroege start
Om 6.45 uur starten. Dat betekent dat je wekker ergens rond half vijf gaat. Het is nog donker, de stad slaapt nog en jij sjouwt je naar het startpunt met een hoofd dat nog niet helemaal wakker is. Maar zodra je die eerste stappen zet, verandert alles. De koele ochtendlucht wekt je op. De stilte van de vroege ochtend geeft je ruimte om na te denken. En de zon die langzaam opkomt, kleurt de wereld oranje en goud.
De vroege start is een voorrecht. Je loopt het eerste deel van de route in relatieve rust. Geen drukte, geen geduw, gewoon lopen. De paden zijn breed genoeg, het tempo is lekker en je kunt echt genieten van het landschap. Het is pas als je bij Wijchen komt dat de groepen van de langere afstanden erbij komen en het drukker wordt. Maar tegen die tijd heb je al een flink stuk in je benen en is de sfeer zo goed dat de drukte niet meer uitmaakt.
De route richting Wijchen
De route van roze woensdag voert in eerste instantie richting Wijchen. Dat is een stuk van een kilometer of tien vanaf het startpunt. Je loopt door de buitenwijken van Nijmegen, langs Hatert en Dukenburg, en dan het buitengebied in. Het is een mix van stedelijk en landelijk. De ene kilometer loop je langs flatgebouwen, de volgende langs een weiland.
Bij Wijchen voegen de lopers van de 40 en 50 km zich bij de groep. Plotseling verdubbelt het aantal wandelaars op het pad. Het wordt drukker, lawaaieriger en feestelijker. Want met al die extra mensen komen ook de extra aanmoedigingen. Langs de weg staan mensen met muziek, met eten, met bordjes en met een enorm enthousiasme dat aanstekelijk werkt.
De warmte
33,6 kilometer lopen is op een koele dag al een flinke inspanning. Op een warme dag wordt het een ander verhaal. En deze dag was warm. De zon brandde, de temperatuur liep op en de schaduwplekken langs de route werden met graagte opgezocht. Waterposten waren populairder dan ooit en de dorstlesende bekers water gingen met bakken tegelijk.
Warmte is de grootste vijand van de Vierdaagsloper. Niet de afstand, niet de heuvels (die komen morgen), maar de zon. Bij hitte verlies je meer vocht, je hartslag gaat omhoog en je spieren vermoeiden sneller. En dan moet je alsnog dertig kilometer afleggen. De truc is: rustig beginnen, veel drinken en accepteren dat het tempo omlaag gaat.
Voor ons als hardlopers van Loopgroep Grave is die les niet nieuw. We trainen ook in de zomer, in het Gasselse bos bij Gassel of op de paden rond Grave. En ook dan is het soms snikheet. Maar juist die trainingen in de warmte bereiden je voor op dit soort dagen. Je lichaam went aan de hitte. Niet helemaal, maar genoeg om er beter mee om te gaan dan iemand die alleen in de koele ochtend traint.
Roze woensdag
Roze woensdag is een van de hoogtepunten van de Vierdaagse. Op deze dag kleurt Nijmegen roze: de kleur van de strijd voor gelijkwaardigheid en acceptatie van de LHBTI+ gemeenschap. Het begon ooit als een klein initiatief, maar is inmiddels uitgegroeid tot een fenomeen. Overal in de stad hangen roze vlaggen, roze ballonnen en roze versieringen. Deelnemers dragen roze shirts, roze petjes en roze accessoires.
Het geeft de Vierdaagse een extra dimensie. Want naast het sportieve aspect is de Vierdaagse ook een viering van saamhorigheid. Van samen iets doen, samen ergens voor staan. En roze woensdag is daar het mooiste voorbeeld van. Het laat zien dat de Vierdaagse meer is dan wandelen. Het is een statement. Een groot, roze, vrolijk statement.
De intocht in Nijmegen
De laatste kilometers van de route voeren terug naar Nijmegen. En dat is het moment waarop de dag verandert. De buitenwijken worden drukker, de aanmoedigingen luider en de sfeer intenser. In de binnenstad van Nijmegen staan mensen dicht op elkaar langs de route. De muziek dreunt, de gejuich klinkt en het gevoel van "bijna klaar" geeft je vleugels.
Fanny beschrijft het perfect: "De laatste loodjes gingen wat moeizaam, maar eenmaal in Nijmegen barstte het feest helemaal los." Dat is precies hoe het voelt. Je benen zijn moe, je voeten doen pijn, maar de energie van de stad trekt je naar de finish. Het is alsof de stad zelf je draagt.
Bekende gezichten
En dan loop je Joop en Philip tegen het lijf. Bekende gezichten uit de loopwereld van Grave en het Land van Cuijk. Dat soort ontmoetingen maakt de Vierdaagse extra bijzonder. Je loopt daar met tienduizenden mensen en toch kom je steeds weer bekenden tegen. Dat zegt iets over hoe verweven sport is met het gemeenschapsleven in onze regio.
Bij Loopgroep Grave kennen we dat gevoel. Als we meedoen aan wedstrijden in Cuijk, in Nijmegen, in Boxmeer of in Groeningen, komen we altijd bekende gezichten tegen. Het netwerk van lopers in het Land van Cuijk is hecht. En de Vierdaagse is het moment waarop dat netwerk het meest zichtbaar is.
Voetjes vertroetelen
Na 33,6 kilometer is voetenverzorging prioriteit nummer een. Blaren, rode plekken, gezwollen tenen: het hoort erbij. En de rituelen die Vierdaagslopers hebben om hun voeten te verzorgen, zijn bijna een wetenschap op zich. Tapen, smeren, koelen, omhoog leggen. Iedereen heeft zijn eigen methode en iedereen zweart bij zijn eigen wondermiddel.
Maar het belangrijkste is rust. Even de voeten omhoog. Even niet lopen. Even genieten van het besef dat je weer een dag hebt afgelegd. En dan de wekker zetten voor morgen. Want morgen zijn de zeven heuvels. En dan wordt het pas echt zwaar.
Morgen weer 30 km
"Nu de voetjes vertroetelen en morgen weer 30 km." Die simpele zin vat de Vierdaagse samen. Het is een cyclus van lopen, herstellen, slapen en weer lopen. Vier dagen lang. En elke avond denk je: dit red ik nooit morgen. En elke ochtend sta je toch weer op. Omdat je weet dat de finish wacht. Omdat je weet dat het kruisje wacht. En omdat je weet dat je dit later de mooiste week van het jaar zult noemen.
Fanny weet dat als geen ander. Elf keer heeft ze dit ritueel doorlopen. Elf keer die moeizame laatste loodjes. Elf keer dat feest in Nijmegen. En elf keer dat gevoel van: dit was het waard.
De Vierdaagse en het Land van Cuijk
De Vierdaagse vindt plaats in en rond Nijmegen, maar de invloed reikt tot ver daarbuiten. In het hele Land van Cuijk leven mensen mee. Vanuit Grave, Cuijk, Mill, Boxmeer en alle dorpen ertussenin doen er elk jaar mensen mee aan de Vierdaagse. Als wandelaar, als supporter of als vrijwilliger.
Die betrokkenheid is niet verrassend. Nijmegen is de grote buur van het Land van Cuijk. Veel mensen uit onze regio werken er, studeren er of komen er regelmatig voor winkelen en cultuur. De Vierdaagse is het jaarlijkse hoogtepunt: een week lang is Nijmegen het middelpunt van de wereld. En het Land van Cuijk is erbij.
Bij Loopgroep Grave is de Vierdaagse een terugkerend onderwerp. In de aanloop naar het evenement wordt erover gepraat bij de trainingen. Wie doet er mee? Wie gaat er aanmoedigen? Wie heeft er tips voor de voorbereiding? Het is een evenement dat de hele groep raakt, ook als niet iedereen meeloopt.
Sport en inclusiviteit
Roze woensdag is een krachtig voorbeeld van hoe sport en inclusiviteit samengaan. De Vierdaagse verwelkomt iedereen. Ongeacht achtergrond, seksuele orientatie, leeftijd of beperking. En roze woensdag maakt dat expliciet. Het is een dag waarop de Vierdaagse laat zien dat sport verbindt, niet verdeelt.
Bij Loopgroep Grave delen we die waarden. Iedereen is welkom. We vragen niet naar je achtergrond, je tempo of je ervaring. We vragen alleen: heb je zin om te lopen? En als het antwoord ja is, dan ben je welkom. Zo simpel is het.
De warmte trotseren
33,6 kilometer in de warmte lopen vraagt om aanpassing. Fanny weet dat. Na elf Vierdaagsen kent ze de trucs. Vroeg starten (6.45 uur), een petje op, zonnebrand smeren, veel drinken en het tempo aanpassen aan de omstandigheden. Niet proberen om snel te zijn, maar proberen om heel te blijven. Want bij extreme warmte verschuift je doel van presteren naar overleven. En dat is prima. Binnenkomen is genoeg.
De Vierdaagse als medicijn
Veel Vierdaagslopers beschrijven het evenement als een soort medicijn. Vier dagen lang loop je alle stress, alle zorgen en alle dagelijkse beslommeringen van je af. Je bent alleen bezig met lopen, eten, slapen en weer lopen. Geen mails, geen vergaderingen, geen deadlines. Alleen de weg, de lucht en je eigen voeten. Dat is therapeutisch. En het is de reden waarom zoveel mensen elk jaar terugkomen. Niet voor de medaille, maar voor het gevoel.
