18 maart. Tijd voor d'n Halve van Tunnis, de halve marathon van Sint Anthonis. Grijs wolkendek, maar lente-achtige temperaturen: 's nachts 10 graden, overdag maar liefst 16. Met een delegatie vanuit Grave stonden we er. Korte mouwen, korte broek. Vreemde gewaarwording na weken nawinters kou.
Door de bossen van Sint Anthonis
Bij de start was het gezellig druk. Bekenden van andere hardloopclubs uit de wijde omgeving. Zelf liep ik de 21,1 km samen met Kira, op een tempo van 5:25 per kilometer. De omgeving was mooi: dwars door de bossen en het heidegebied. Helaas was de weg in het eerste deel niet afgezet voor ander verkeer, dus moesten we uitkijken voor auto's en fietsers. Gelukkig overleefden we de start zonder kleerscheuren.
Eenmaal dieper in de bossen brak een waterig zonnetje door. Heerlijk. Maar de temperatuur was even wennen, want vroeg zweten was het gevolg. De verzorging onderweg was gelukkig goed, dus de dorst kon steeds op tijd gelest worden.
De halve marathon van Sint Anthonis: een klassieker
D'n Halve van Tunnis is al jaren een vaste waarde in de hardloopkalender van het Land van Cuijk. Elk jaar in maart, als de lente nadert maar de winter nog niet helemaal weg is, verzamelen zich honderden lopers in het centrum van Sint Anthonis. Het is een wedstrijd met karakter. Niet te groot, niet te klein. Net groot genoeg om een echte wedstrijdsfeer te hebben, maar klein genoeg om persoonlijk te blijven.
Het parcours is een van de sterkste punten. De bossen en heidegebieden rond Sint Anthonis zijn mooi. Brede beukenlanen, smalle zandpaden, open heide met uitzicht, en dichte stukken bos waar je alleen het geluid van je eigen voetstappen hoort. Het is gevarieerd genoeg om nooit saai te worden, en technisch genoeg om je bij de les te houden.
De ondergrond is wisselend: verhard bij de start en finish, maar overwegend onverhard in het bos. Na een natte periode kan het modderig zijn, maar dat hoort erbij. Een halve marathon door de bossen zonder modder is als een Brabantse kroeg zonder bier -- het kan, maar het mist iets.
Samen lopen met Kira
Het mooie aan een wedstrijd lopen met iemand uit je loopgroep is dat je niet alleen bent. Kira en ik hadden van tevoren afgesproken om samen te lopen, op een tempo van 5:25 per kilometer. Dat klinkt als een strak plan, maar in de praktijk is het vooral gezellig. Je praat onderweg, je moedigt elkaar aan op de moeilijke stukken, en je deelt de vreugde als het goed gaat.
Samen lopen bij een wedstrijd is anders dan alleen lopen. Alleen ben je helemaal in je hoofd, bezig met je tempo, je ademhaling, je strategie. Samen ben je ook bezig met de ander. Gaat het goed? Moet het tempo omhoog of omlaag? En die vraag op kilometer 15 -- "Gaat het nog?" -- die is meer waard dan je denkt.
De trainingen in aanloop
De weken voor de halve marathon trainden we extra hard bij Loopgroep Grave. Langere duurlopen op zondagochtend door de bossen van Gassel en Escharen, met tempostukken erin verweven. Intervaltrainingen op woensdagochtend bij de Molen, gericht op het verbeteren van ons wedstrijdtempo. En een aantal tempoduurlopen op het tempo dat we tijdens de wedstrijd wilden lopen.
De bossen rond Gassel zijn qua ondergrond vergelijkbaar met het parcours in Sint Anthonis. Zanderig, soms modderig, met wat hoogteverschillen. Dat is een voordeel: als je in Gassel traint, ben je in Sint Anthonis niet verrast door de ondergrond. Je benen weten wat ze te wachten staat.
Podiumplaatsen voor Grave
Aan de finish bleek dat Kira haar PR op de halve marathon net niet had gehaald. Dat lag vast aan de pas doorgemaakte covid en niet aan haarzelf (of aan haar persoonlijke pacer). Maar de verrassing was er niet minder om.
Frouke ten Broeke stal de show: snelste tijd in haar leeftijdscategorie V45 met 1:41:43. En Ronald van Noordenburg werd tweede in M55 met 1:29:42. Dat laatste was geen echte verrassing, want Ronald heeft gekscherend een abonnement op tweede plaatsen.
Die podiumplaatsen zijn een mooie beloning voor al die trainingsuren in de bossen van Gassel en het Land van Cuijk. Frouke en Ronald trainen allebei trouw mee bij de loopgroep, week in, week uit. En dat betaalt zich uit op momenten als deze.
De sfeer in Sint Anthonis
Wat d'n Halve van Tunnis extra leuk maakt, is de sfeer. Sint Anthonis is een echt Brabants dorp dat weet hoe je een feest organiseert. Langs het parcours staan toeschouwers met bellen en toeters. Bij de finish is er muziek, eten en drinken. En de prijsuitreiking is altijd een feestje -- met veel applaus, een paar grappen van de speaker, en trotse gezichten op het podium.
Na de wedstrijd bleven we nog even hangen. Bijpraten met lopers van andere clubs uit Cuijk, Boxmeer en Gennep. Verhalen uitwisselen over het parcours, de modder, de wind. En natuurlijk: plannen maken voor de volgende wedstrijd. Want bij hardlopers gaat het gesprek altijd over de volgende wedstrijd.
Kortom, de delegatie vanuit Grave heeft zich goed vermaakt en van z'n goede kant laten zien in Sint Anthonis. Op naar de volgende!
