De winter is voorbij. En in Loopgroep Grave is dat een reden voor een feestje.
Vier groepen gingen eropuit rond de Kuilen, onder begeleiding van Marian, Bas, Huub en Frans. Zonnetje erbij, praatje hier, praatje daar. Precies zoals het hoort bij Loopgroep Grave.
De route rond de Kuilen bij Langenboom
De Kuilen bij Langenboom -- voor wie het niet kent -- is een prachtig natuurgebied vlak bij Mill. Ooit waren het zandafgravingen, nu is het een groene oase met meertjes, heuveltjes en bospaden die soms zo smal zijn dat je achter elkaar moet lopen. Juist dat maakt het leuk.
De vier groepen vertrokken in verschillende richtingen. De snellere hardlopers gingen het bos in richting de Langenboomse heide, waar het bos zich uitstrekt tot ver in de verte. De wat rustiger lopende groep bleef dichter bij de Kuilen zelf, over de zandpaden langs het water. En de fitwandelaars? Die namen de brede boswegen onder leiding van Frans.
Het licht was die dag prachtig. Eind maart, half negen 's ochtends, de zon nog laag boven de boomtoppen. Alles had die goudgele gloed die je alleen in het vroege voorjaar ziet. De eerste vogels waren al druk bezig. Een specht roffelde ergens links van het pad. En onderweg roken we dat typische geurenmengsel van vochtige bodem en ontluikend groen. De lente begon echt. Je merkte het aan alles: de iets warmere lucht op je gezicht, de zachte grond onder je schoenen, het geritsel van dieren die na maanden stilte weer actief werden.
Waarom de Eindewinterloop zo bijzonder is
De Eindewinterloop is geen wedstrijd. Er zijn geen startnummers, geen tijdregistratie, geen finishlijn. Het is een traditie. Een ritueel bijna. We lopen het winterseizoen officieel uit en verwelkomen het voorjaar. En dat doen we samen.
De wintermaanden zijn voor veel lopers pittig. Donkere ochtenden, koude vingers, natte voeten. Soms sta je bij de Molen en regent het zo hard dat je je afvraagt waarom je niet in bed bent gebleven. Maar je gaat toch. Omdat de anderen er ook staan. Omdat je weet dat je je na afloop altijd beter voelt dan ervoor. Dus als de dagen weer lengen en de temperatuur boven de tien graden kruipt, voelt het als een beloning. De Eindewinterloop is het moment waarop je terugkijkt en denkt: dat hebben we weer samen gered.
En dat samen is het sleutelwoord. Bij Loopgroep Grave draait het niet om snelste tijden of langste afstanden. Het draait om de groep. Om samen op pad zijn. Om na afloop bij te praten met een kop koffie. Juist op ochtenden als deze merk je waarom deze loopgroep al meer dan 35 jaar bestaat in het Land van Cuijk.
Na afloop: koffie en appeltaart bij Erwin en Fred
Dit jaar waren we te gast bij Erwin en Fred thuis. Koffie, gebak en als absolute topper: de zelfgebakken appeltaart van Erwin. Maar het mooiste? Ook een aantal geblesseerde leden schoof aan. Dat maakt zo'n ochtend compleet.
Want dat is typisch Loopgroep Grave. Je hoeft niet te kunnen lopen om bij de extra evenementen van Loopgroep Grave aan te sluiten. Of je nu een blessure hebt, herstellende bent van een operatie, of gewoon een keer geen zin hebt om te rennen -- je bent welkom. De loopgroep is net zozeer een sociale club als een sportvereniging. En dat merk je op dit soort momenten het sterkst. Er werd gelachen, bijgepraat over vakanties en kleinkinderen, en gediscussieerd over welke wedstrijden er dit voorjaar op het programma staan. Iemand had gehoord dat de route van de halve marathon in Sint Anthonis was aangepast. Een ander wilde weten of de EsteRun in Escharen dit jaar ook wandelafstanden aanbood.
De appeltaart van Erwin verdient overigens een apart hoofdstuk. Knapperig deeg, niet te zoet, precies de goede hoeveelheid kaneel. Er was geen kruimel over. Meerdere mensen vroegen om het recept. Of Erwin dat heeft gedeeld? We weten het niet. Maar we hopen stilletjes van wel.
Huub sprak tijdens een korte speech zijn waardering uit voor de trainers van het afgelopen jaar. Een fijn moment om even stil te staan bij wat iedereen bijdraagt aan deze club.
De trainers die het mogelijk maken
Zonder vrijwillige trainers geen Loopgroep Grave. Dat klinkt als een open deur, maar het is de waarheid. Marian, Wouter, Huub, Frans, Tini, Jan -- zij staan er week in, week uit. Bij regen, bij kou, bij hitte. Ze bedenken routes door de bossen van Gassel of de omgeving van Grave. Ze houden tempo's in de gaten. Ze letten op dat niemand achterblijft. En ze doen het allemaal vrijwillig. Puur omdat ze het leuk vinden en omdat ze geloven in wat de loopgroep betekent voor de gemeenschap.
Terug bij de Molen: het hart van de loopgroep
Vandaag trainden we vanuit Erwin en Fred. Maar normaal gesproken is de Gasselse Molen onze thuisbasis. Elke woensdag- en zondagochtend om negen uur verzamelen we ons daar. Dat punt in Gassel waar de bosrand begint, waar je vanuit het dorp zo het groen in stapt.
De Molen zelf is een rijksmonument. Een korenmolen uit de negentiende eeuw, gerestaureerd en nog regelmatig draaiend. Op sommige ochtenden, als het waait, zie je de wieken ronddraaien terwijl je je warming-up doet. Het is een plaatje. En het is helemaal Gassel. Het is ook de plek waar je bekenden treft, waar je de week doorneemt, waar je even ontsnapt aan de drukte van alledag. Voor nieuwe leden is het soms even wennen -- waar moet je staan, wie is de trainer, wat is het tempo? Maar binnen twee weken ken je de vaste gezichten en voel je je thuis.
Op naar de lente en de zomer
Op naar de lente, de zomer en nog heel veel kilometers samen. De Eindewinterloop markeert het begin van een nieuw seizoen. Een seizoen met langere avonden, warmere ochtenden en droge paden. Een seizoen met de EsteRun in Escharen, de Kuilenloop in Langenboom, misschien een hele of een halve marathon of nog veel verder dan dat (bijvoorbeeld de 112km van het Petranpad). En bovenal: een seizoen met elkaar.
De bossen rond Gassel kleuren langzaam groen. De paden drogen op. De temperatuur kruipt omhoog. En elke zondagochtend om negen uur staan we weer bij de Molen. Klaar voor een nieuw rondje. Samen. In de bossen. Met de zon op je gezicht en de lente in de lucht.
Bedankt aan iedereen die erbij was. Bedankt aan Erwin en Fred voor de gastvrijheid. Bedankt aan de trainers voor weer een fantastisch winterseizoen. En bedankt aan de appeltaart, want die was werkelijk fenomenaal.
