Een marathon lopen in een stad met zoveel geschiedenis. Dat dat mooi zou worden, had ik wel verwacht. Maar zo mooi en indrukwekkend? Dat had ik niet verwacht.
Vroege start vanwege een voetbalderby
De marathon begon vroeg. Voor 7.00 uur moesten de tassen ingeleverd zijn, om 8.00 uur klonk het startschot. De reden: een voetbalderby tussen Lazio Roma en AS Roma later die middag. Prioriteiten he? Maar niets te klagen, want hoe vroeger de start, hoe langer je van de ochtendkoelte profiteert.
In het startvak was het een vrolijke, kleurrijke boel. 175 pacers (!) versierd met gekleurde ballonnetjes. Een beetje alsof je in de animatiefilm Up belandde. Een van Wouter's medepacers op de 3u45 was een rasechte Romein die iedereen leek te kennen.
De start kreeg nog extra sfeer met vliegtuigjes die in formatie heen en weer vlogen en een Italiaanse vlag uitspuugden in de vorm van gekleurde wolkjes. Iedereen juichte. Wedstrijdstress: weg.
De start ging soepel: ondanks dat ik achterin het laatste startvak stond, was ik om 8:08 de startlijn over. Daarna was het even druk, maar al snel werden de wegen breed.
Het St. Pietersplein en juichende nonnen
De route kronkelt rondom de Tiber. Je kruist die rivier diverse keren, gelukkig zonder steile bruggetjes. Het hoogteverschil viel mee. Die zeven heuvels van Rome uit de geschiedenisles? Volgens mij hebben we die aardig weten te ontwijken.
Het hoogtepunt: vanaf de Engelenburcht over Via della Conciliazione het St. Pietersplein op rennen. Een mooie entree. Wel een tikje jammer dat de Paus niet voor zijn kerk zat te juichen — maar de man raakt ook op leeftijd. Op een ander punt langs de route maakten drie van 'zijn' nonnen dat goed: klappen, juichen, schreeuwen. Geweldig publiek.
De route door Rome
Wat deze marathon bijzonder maakt, is dat je 42 kilometer lang door een stuk geschiedenis loopt. Je passeert het Colosseum, het Forum Romanum, het Circus Maximus, de Trevifontein (of in elk geval de straat ernaast), en tientallen kerken, paleizen en pleinen waarvan je de namen niet kent maar die stuk voor stuk mooi zijn.
De route is zo uitgezet dat je steeds weer verrast wordt. Net als je denkt dat je alles hebt gezien, draai je een hoek om en sta je voor weer een plein met een fontein uit de zestiende eeuw.
De Romeinen waren fijn publiek. Ze stonden niet alleen langs de route, maar ook op balkons, in ramen en op terrassen. Iedereen moedigde aan: "Forza! Bravo! Dai, dai!" Het deed me denken aan de halve marathon in Sint Anthonis, maar dan met meer armbewegingen en meer volume.
Wouter als pacer
Wouter Starren van Loopgroep Grave liep als pacer op de 3 uur en 45 minuten. Dat betekent dat hij 42 kilometer lang hetzelfde tempo moest aanhouden, met een groep lopers achter zich die op hem rekende. Te snel en ze klappen, te langzaam en ze missen hun doel.
Wouter deed het goed. Samen met zijn medepacers loodste hij zijn groep door de straten van Rome en bracht iedereen veilig naar de finish.
Een wedstrijd om te onthouden
Dit was een van de leukste wedstrijden die ik tot nu toe heb gelopen. De sfeer was goed, de route mooi, en het weer deed mee — niet te warm, niet te koud. Na de finish wandelden we moe maar voldaan terug naar de Airbnb, met overal complimenten: "Bravi, maratoneti, bravi!"
De dag erna hadden we nog tijd om toerist te zijn. We begonnen met een klim naar het topje van de St. Pieter: 550 traptreden naar de rand van de grote koepel. Mooi uitzicht. De benen protesteerden, maar eenmaal beneden liepen we soepeler dan voor de tocht naar boven. De musea waren op maandag gesloten en het Colosseum was volgeboekt, maar we genoten van het slenteren door de stad.
Voorbereiding rond Grave
De voorbereiding op Rome begon maanden eerder in de bossen van Gassel. Lange duurlopen op zondagochtend, intervaltrainingen op woensdagochtend bij de Molen, en steeds langere afstanden opbouwen richting de 42 kilometer. Dezelfde voorbereiding als voor elke marathon, maar met Rome als bestemming.
Bij Loopgroep Grave train je samen. Dat scheelt op die donkere winteravonden in januari en februari, als je eigenlijk liever op de bank zou zitten. De wetenschap dat je loopmaatjes er ook zijn, dat ze op je rekenen, en dat ze dezelfde wedstrijd in hun hoofd hebben — dat trekt je door de zware weken heen.
En dan sta je in maart in Rome, met een startnummer op je borst. Dat is waar je voor traint op die woensdagochtenden bij de Molen.
Rome is een aanrader. En als je ooit een marathon overweegt: trakteer jezelf op deze.
